There is a country within a country in my heart. I lost my country long ago. It disappeared in unrevealed legends, untold stories, fictional characters, unknown heroes. It disappeared within me; it made space for another country to become my home. Is there a home? Where is your home? But yet it still exists, a country within my new country. It will never vanish; it will remain a silent voice, inspiration, a shadow. A prisoner of turbo folk culture, hostage of false history, captive of its own incapability to resist and make a difference. “And the truth is, there is something terribly wrong with this country, isn’t there? Cruelty and injustice, intolerance and oppression. And where once you had the freedom to object, to think and speak as you saw fit, you now have censors and systems of surveillance coercing your conformity and soliciting your submission. How did this happen? Who’s to blame? Well certainly there are those more responsible than others, and they will be held accountable, but again truth be told, if you’re looking for the guilty, you need only look into a mirror. I know why you did it. I know you were afraid. Who wouldn’t be? There were a myriad of problems which conspired to corrupt your reason and rob you of your common sense. He promised you order, he promised you peace, and all he demanded in return was your silent, obedient consent. Last night I sought to end that silence. More than four hundred years ago a great citizen’s hope was to remind the world that fairness, justice, and freedom are more than words, they are perspectives. So if you’ve seen nothing, if the crimes of this government remain unknown to you then I would suggest you allow his memory to pass unmarked. But if you see what I see, if you feel as I feel, and if you would seek as I seek, then I ask you to stand beside me one year from tonight, outside the gates of Parliament, and together we shall give them a night that shall never, ever be forgot.” (Alan Moore, V for Vendetta) Every night I dream about my country, within a country. It is a formidable dream; it will never let me go. A prisoner of lost hopes, hostage of burdensome memories, captive of my own incapability to forget. “There’s no certainty – only opportunity. “ This is my opportunity to make a change. Do you need change?
About a country within a country
August 30, 2009 at 3:30 pm ((Anti)nostalgija)
Каква срамота!
March 28, 2009 at 8:09 pm ((Anti)nostalgija)
Tags: дискриминација, скопје, црква на плоштад
Денеска, навистина ми е многу мило што не сум во Македонија. Добив висока доза на антиносталгија. Денеска додека на Плоштадот линчуваа деца, јас моето 
го шетав низ Fishmarket по прогресивниот Bicycle Bazaar и уживавме во вештината на луѓето околу нас да ги направат обичните нешта магични соништа за другите. И да Ви признаам искрено, во Септември 2008 со сопругот спакувавме куферите, нарамивме детето со штотуку наполнета година и му свртевме грб на се повидливиот национализам. Деца завиткани со знамиња маршираа низ улиците на мојот сончев град, и одеа на концерти кои изобилуваа со ново-пре-компонирана музика со високо национала конотација. Се надевав дека е тоа само миг, само трепкање на моите очи, и дека кога ќе дојдам следниот пат сето тоа ќе го нема. Денеска ја видов истата слика, но за жал мултиплицирана и не ми требаше многу да ја удрам математиката. Национализам+религија=седи си мадро, да не носиш модро. И на крајот на краиштата тоа што се случи денеска нема никаква врска ни со мојата национална, ни религиозна припадност. Денеска во Македонија умре демократијата, а луѓето седат немо и си ццкаат по дома. И уште една народна:наведната глава сабја не ја сече. Е па аирлија демократија ( и тоа со ЕУ префикс, без пардон) !
