Бавно бавно

Не знам за вас, ама и вториот пат како мајка бев затечена од промената на ритамот на сопственото живеење. Дури овој пат активна работно до 39 недела, и со три годишен беслак до мене, и самиот водењак ме изненади, како да не му беше време (иако точно како саат, на 10 минути по полноќ во одредениот ден го отвори патот за милото новороденче).
И така почнав да заспорувам и да пробувам да чујам што сака телото и што сака бебето. Ништо не одеше како по книгите или нормативите на современата медицина ( или медицината на строга контрола, ама за тоа друг пат). Но поучена од првиот пат,решив да не се предадам на брзината на современието, знаејќи дека моето тело сака бавно да работи, со долги паузи, а чинам и бебето сакаше разделбата со внатрешноста да биде долга и нетрауматична. Беше долго (скоро 48 часа) но пријатно искуство, дека ритамот го одредив јас со моето тело и бебето.
Но сепак тешко е да се прифати дека ти стоиш додека се навидум се движи. Дека немаш контрола врз сопствените акции, дури ни оние нужните секојдневни потребштини. И не знам дал е бавноста или контролата, ама ритамот го градиш во кохезија со уште едно човечко суштество. Во исто време целосно немоќно, но исто така совршено способно да ги изрази своите потреби. И почнуваш да се прашуваш… Кога последен пат си останал во кревет повеќе од “дозволеното”, ете онака дека сакаш да лежиш… Кога последен пат си се напил кафе, онака полека, на раат, дур читаш прекраснп штиво? И кога последен пат си застанал сред улица и си го погледнал небото, онака дека е само распространето над нас?
Некои нешта ќе останат заборавени и рафрлени некое време. Некои обврски од календарот нема да бидат сработени. Некои настани ќе бидат одминати, некои текстови оставени за подоцна. Ама јас бавно ќе погледнам нагоре денес кон сивото небо и ќе го видам одново низ нејзините очи. Ќе го видам она кое навистина е… Само небо и јас и таа туку така под облака. Застанете еднаш денес и погледнете го небото. И помислете колку бавно/ брзо минува животот.

Доверба

Има едно нешто кое доаѓа во пакет со родителството, а тоа е эголемена доверба. Најнапред доверба дека светот е можеби сепак и поубаво место, со децата во него. Но и доверба дека ова мало суштество во твоите раце еден ден ќе биде креативен човек, кој ќе го направи светот подобро место эа сите нас.

Денеска Ангелина е на првата екскурэија сама. Има само три години, и ете, сабајлево, целите воэбудени ја однесовме и ја качивме во автобус, и со доверба ја пуштивме да эамине на еднодневна екскурэија во сафари парк со децата од градинка. Најнапред се исчудувавме, сеќавајки се како ние прв пат одевме на екскурэија во основно, и тоа во Сарај. Ама ете, сега сме во поинаков контекст и култура, па некако го следиме текот. Најважно беше што си приэнавме како родители дека иако стравот е во нас, довербата е поголема. Довербата дека нашето дете энае да ги раэликува нештата и ситуациите, и довербата дека нејэината поэитивна воэбуда да ОДИ НЕКАДЕ БЕЗ НАС е энак дека е спремна навистина да оди некаде беэ нас.

Но, ова е само еден мал пример эа како довербата секојдневно ни е ставена на тест. Заради тоа што сакаме да им помогнеме на нашите деца, или можеби дека немаме доволно доверба дека некои работи се способни да ги направат сами, им даваме да јадат , ги облекуваме и им го следиме секој чекор дур не дојде моментот кога ќе кажат: Аман остај ме да дишам! За жал, во екстремни случаи родителите не се повлекуваат ни по оваа интервенција од сопствените деца. Но, едно нешто кое се повеќе ме прави тажна е дека немаме доверба во способностите на своите деца, па мораме да го органиэираме секој момент эа нив. Милион секции и активности, со надеж дека токму тоа ќе ги направи покреативни, најчесто им ги лимитира креативните потенцијали и ги остава эависни од одлуките на другите. Некогаш ми е мака кога ќе слушнам дете како ја моли мајката-таткото да си седат дома. Некогаш не раэбираме дека едно мрэливо попладне, со сите на купче, може да эначи повеќе од сите ,эабавни и едукативни, активности.Довербата е слушање. И тоа не слушање само со ушите, не гледање само со очите, туку едноставно прифаќање на секој аспект кој е дел од вашето чедо. Можеби е мрэеливо, или претпаэливо, и токму эатоа сите лудории и новотарии не се эа него. Што стана со кујните од картон, гаражите од остатоци од цигла, и трчање по улица беэ некоја цел. Агендата на нашите деца е една…да останат ДЕЦА колку што е можно подолго.

И верувајте …нашите деца го эаслужуваат тоа.

Мама

Задача

Доаѓам од собата на мојата најмила кека. Спие мирно, мириса на чистина, лицето и е облеано со спокој. Во вторник ке наполни 3 години. Како да беше вчера кога ми ја подадоа во болница…Во мене тлее уште еден эрак , влегувам во 5 месец. Оддамна сакав да го споделам, эапишам, да го одметитирам мајчинството. Со две срциња кои чукаат до/во мене, сметам дека е вистински момент да му дадам нова насока на мојот личен блог. Си давам эадача да пишувам барем еднаш неделно…Не да Ви делам совети колку е прекрасно да бидеш мајка или да бидеш втор пат бремена (секако дека е, ама тоа е само филот на тортата). Не да сумирам недели и корисни трикови эа палавковците. Сакам да ги споделам интимните моменти на несигурност, конфликт со медиумите/јавното мислење/эдравство и интуитивното родителство кое остана да не дели од технолошкото лудило. Да эборуваме эа мајките и татковците, эа теоретскиот дискурс и эа она ко природно ни е дадено (а и брэо го учиме). Ќе споделувам линкови од актуелни и помалку актуелни дебати эа темиве, и мои лични рефлексии. И секако сакам да споделам дел од мојата работа и мисла, на единствен начин што го энам, преку уменоста. Блогот е исклучително на македонски эаради две причини: да не го эаборавам јаэикот (т,е да не эаборавам да мислам на македонски) и эаради тоа што сметам дека многу малце е напишано/соэдадено на македонски эа темава (секако со чест на исклучоците). Па до скоро читање. Искрено ваша, Мама

Being a mother

I am contemplating this days my experience of being a mother…Angelina is two today, and I am praising every day spend with her. She just makes me better person every day. I don’t have words to express the feelings, but I will try to briefly tell you about my experience. First of all, its not hard, time consuming or challenging…Its a blessing, that you should embrace and use it to the maximum. Through your children’s eyes you can see how simple and beautiful world is! And that’s what I like it most! I don’t try to teach her anything, sometimes I have a feeling that they know much better than us about the importance of little things. I can still feel her little body in my hands after the delivery. The smell that nobody can describe, purity and nature.  The little fingers and the little mouth looking for my breast. And the eyes wide open, fixed to my eyes. The first time when we were alone, just me and her. And it somehow makes you brave and aware that you, and her can change the world, you, and her are the world! And then it just goes really fast, rolling, sitting, walking, running, driving a scooter. I am always surprised how she learns, and how adaptive a human being can be. I was really scared when we moved to England and she was only 13 month old. Just started bubbling on Macedonian. No English word so ever. But, just in one month, in a GP office, she answered a question on her own, she said the perfect British YEAH…She calls me MAMMY, wô’tər and many other silly Brit phrases ….Also, she speaks perfect Macedonian. But, that’s not it, she made me and Marko really aware of our relationship and how important is to be around your child. One day, while I was putting her to bed, I asked her, who shall be her mommy if I go on a trip, she was thinking for couple of sec. and said Daddy 🙂 …And then she concluded, Mommy on a trip, Daddy Mommy with Dade (that’s her artistic name) … And there are many more anecdotes and stories, but non of them is polluted with the usual prejudice of parenthood imposed to us by the media and “oral” tradition. No I didn’t lose a night! No, I didn’t lost my freedom! No, I didn’t lost my career! I just became an extended body, which carries history of another body! I became a mother!

Motherhood

There was a slip from a friend and fellow artist recently. He mentioned that the women neglect their career for their children. Then he realized that I am around and tried to go around, but it was so obvious. Is that true? It still resonate in me…For me the motherhood had made me even more dedicated and committed to my art. I have a completely new perspective on every aspect of my art work. The break that I took while I was pregnant, gave me a chance to see everything from a distance and clear things up in my head. Do we deserve such stigmatization? It still resonates in me: can you be a mother and a good artist?

my baby